Lucide dromen

De lucide dromen zijn een vreemde soort van dromen. Als je zo’n soort van droom hebt, je weet niet of die een lekkere droom of een nachtmerrie is. Je droomt iets waarschijnlijk waar en je vindt zichzelf in een tussenwereld. Je kan niet vast zeggen dat die een droom is. Veel mensen beschouwen die soort van dromen als nachtmerries, maar als je leert hoe lucide dromen te controleren, kan je alles doen. Eerst moet je weten hoe te checken of die een echte lucide droom is. Je kan proberen om lucht aan en af te doen of te zien hoe laat het is. Als de lucht reageert niet of je klok gek eruitziet, dan is die zeker een lucide droom. Als de tijd voorbijgaat, kan je zelf kiezen wat je wil dromen. Je kan je droom prolengen als je on zijn as draait.

Grapje?

De humor is van twee delen gemaakt. Eerste is een situatie die je kent en de tweede is onverwacht situatieontwikkeling. Vandaag is humor waarschijnlijk iets anders dan vroeger, omdat de leven manier heel veranded is. Nu vinden mensen grappig iets dat vroeger niet grappig was. Humor is agresiever geworden, met meer seksuele en etnische (lees rasistische) onderwerpen. Ook verschilt begrip van humor tussen mannen en vrouwen. Mannen vinden woordspellingen op eerder genoemde onderwerpen, terwijl vrouwen een beetje verborgd humor verkiezen.
De humor is een combinatie van informaties die je andacht bezetten. Hoe je die informaties snapt, toont hoe cratief je bent. Inteligentie is met snelheid vergelijkt en verbondt. Als je een bond tussen gegeven informaties snel vindt, dan geld je voor een inteligente persoon. Maar als je intelligent bent, weet je dan een grens tussen grapen en spotten? En is er een grens? Als iemand bijvoorbeeld een rasistische of seksistische mop vertelt, is dat dan een soort van descriminatie van sommige groepen? Of is een mop gewoon een mop,een grapje met het doel mensen aan het lachen te maken.

1e mei

Ik schrijf mijn blog op het laatste moment, omdat ik eerste mei twee dag vierde. Op eerste dag (1e mei) ben ik met mijn vrienden geweest en ik heb heel goede tijd gehad. Ik heb mijn vrinden vorige keer voor Pasen gezien, omdat we in verschillende steden studeren. We zijn naar Fazanerija geweest, een bekende picknickplaats bij Aleksinac waarnaar veel mensen gegaan zijn. Op tweede dag was ik met mijn gezin in onze wijngaard. We praatten veel omdat het was lang geweest sinds we elkaar gezien hebben. Ik was zo gelukkig, ik was met mensen van wie ik houd, de natuur was zo prachtig... Er was geen mogelijkheid mijn gevoelens te veranderen.

Vertrouwen II

Als je van een kleine stad naar een grotere komt, waarin je niemand kent wat zou je doen? Wie zou je helpen? Wie zou je vertrouwen? Ik denk zichzelf, omdat mensen die je hier ontmoet een andere leven hebben, vrienden die ze heel hun leven kennen. Die zijn bonden die je nooit zal veranderen. Je kan je vrienden opbellen, maar op een moment voel je je als een domkop... Je voel je als je iemand maakt met je te optrekken. Misschien is dat niet zo... maar langzam stop je met je opbellen, je vrienden vregeten om je te opbellen en je te herinneren... Op dit manier endigen vriendschapen van kleuterschool... Er is geen vertrouwen meer... alleen de pijn van een vermoorde vriendschap.

Vertrouwen

Toen we klein waren, hebben ons onze ouders geleerd dat we geen vertrouwen in onbekende mensen hadden... Onbekenden...? Maar wie is onbekend? Dan waren dat de mensen die we voor de eerste keer zien... maar vandaag? Vaak heb ik het gevoel dat mensen die ik voor jaren ken gewone vremdelingen zijn. Is dat zo, omdat we ver van elkaar zijn? Maar als ik weet, leven wij in de tijd van nieuwe technologie waarin comunicatie veel makkelijker dan vroeger is. We lezen over grote vriendschapen van mensen die eeuwen vroeger aan verschilende delen van de wereld geleefd hebben en we kunnen ons niet herinneren om onze beste vriendin op te bellen. Waarom? Hebben we te veel verplichtingen? Wat mij betreft is dat geen uitspraak.

Wanner is het genoeg?

Niemand kan de waarheid beter dan een kind kennen. Ze kunnen en weten alles, en ze zullen nooit herkennen dat ze iets niet kennen. Maar ze zijn geen leugenaars, ze zijn ambitieus... Ze weten niet hoe glibberig en onrecht de wereld is... Maar die wacht op hen, en op hun dromen... In deze wereld als je iets wil bereiken, moet je heel hardnekkig zijn. Velen vergeten wat hun doel was, en nemen alleen wat dichtbij is, wat makkelijk bereikbaar is. Maar is het een goede oplossing? Is het rechtvaardig dat alles zo hard moet zijn? Wordt het ooit makkelijker of het leven een onrechtvaardig en onvoorspeelbaar speeltje is? Als je alleen je doel wil bereiken, kan je vergeten wie je bent? Wat je nooit kan doen is vergeten die kindje die ligt in je... Die zou je altijd herinneren dat je alles kan... alles wat je moet is willen, en strijden om dat te hebben. Makkelijker kiezen nu, maar later... we kunnen niet toelaten dat “Coulda, Woulda, Shoulda” onze leven manier worden. Maar dan heb ik de indruk dat het nooit genoeg is. Ik moet altijd meer van iemand houden, een bevestiging van mijn liefde geven, werken om iets wat iemand anders wilt te bereiken en bestaan... En waar ben ik? Ben ik of heb ik vergeten dat ik ook een meisje in mij heb? En ze kan alles en ik kan alles. Genoeg.

Zus

Ik was nog een baby, toen ze kwam. Ik was één en half jaar oud. En ik was jaloers op haar. Ik had aandacht van iedereen voor zichzelf alleen en opeens moet ik die delen. Maar nu vind ik normaal alles met haar te delen. In sommige situaties weet ik niet wat ik zou doen als ze niet deel van mijn leven was. Ze is mijn steun en mijn troost. Met haar kan ik tot de tranen lachen en huilen zonder zich te schamen. Ze is mijn enige echte vriend. Ze is iemand die mij nooit zal en kan verlaten, iemand die mij voor honderdste keer zal luisteren, terwijl ik over hetzefde jongetje huilt. We zijn zo verschillend en zo dezelfde. Iemand heeft gezegd dat we zo soortgelijk zijn, maar dat we die gemene eigenschappen op een verschillende manier uiten. Ze is de enige die alle rechte dingen zegt als het nodig is en zwijgt als het nodig is. Ik ben gelukkig, omdat ik met iemand zwijgen kan... Je kan alijd met iemand praten, maar moeilijk is een persoon met wie je zwijgen kan te vinden. Ze is mijn zwijgenpersoon. Ze is mijn zus.

Vrienden

Wie zijn ze? Geloof je nog dat er mensen zijn die je nooit zullen vergeten en altijd klaar voor jou zijn? Hoe ouder ik ben, geloof ik meer dat het een leugen is. We leven in de tijd van geld en egoisme. Iedereen denkt dat zijn probleem de grootst is. Elke persoon heeft de recht om egoistisch in zijn verdriet te zijn, maar betekent dat dat we geen geschikt hebben problemen anderen te beluisteren? En wat is een sein dat iemand echte vriend is? Mijn voorbeeld is een beetje raar, denk ik, omdat mijn vrienden en vriendinnen zijn bij mij zijde aleen als ik slecht voel... maar ik heb hen nodig ook als ik gelukkig ben. Ik breng gelukkige momenten door met de personen die niet zo belangrijk deel van mijn leven zijn. Waarom? Dat weet ik niet. Misschien zijn mijn vrienden en ik ver van elkaar, we studeren in verschillende steden en onze dagelijksheid is niet dezelfde als die vroeger was. De verte zullen ons niet stoppen om elkaar op te bellen. Ik ben zeker dat ik nooit alleen zal zijn als ik een probleem heb, maar wat als er geen problemen zijn?

Hier en daar

Ik zit in de bus en om naar Belgrado terug te komen. Dit weekend ben ik thuis gegaan. Als ik thuis ga, kan ik niks doen. Daar heb ik het gevoel dat ik een andere tijdzone heb ingegaan. Misschien is de reden voor zo een gevoel het feit dat ik weinig tijd met mijn gezin doorbreng. Ik mis de tijd om die kleine dingen als lunch op zondag en ochtend koffie met heel gezin te vergoeden. De dagen gingen zo snel voorbij en ik heb geen tijd voor iets anders dan genieten van hun gezelschap. Elke keer breng ik de boeken mee, maar ik vind geen tijd om die te gebruiken. Ik leid de rennen met de tijd en ik verlies weer en weer. Wanneer ik in de bus zit, kreeg ik het gevoel dat ik die tijd beter kon gebruiken... maar dan snap ik dat ik die op een betere manier niet kon doorbrengen.

De toekomst

Ik heb gedacht dat het leven iets anders is… Iets meer dan zoveel problemen… Toen ik klein was, kon ik niet wachten om volwassen te worden, maar nu wil ik opnieuw een kinder zijn. Volgens mij waren de volwassenen mensen die alles kon en ze hadden geen permissie nodig om iets te doen. Ik wilde allerlei dingen zijn: een lerares als mijn moeder, dan een dokterese. Op de basisschool heb ik met vreemde talen kennis gemaakt en ik dacht dat ik een tolk of zo iets kan worden, daarom heb ik me voor studies Nederlands ingeschrijven, maar nu denk ik dat dat niet zo goed oplossing was... We leven in de tijd van veranderingen, alles gaat zo snel voort en er is geen zekerheid. Als iets waar gisteren was, dan kan het morgen een onzin zijn. Ik ben bang van eenzaamheid, dat ik geen baan na de faculteit zullen vinden.
Ik heb een beetje stilte en rust nodig. Ik wil zeker zijn dat de dingen en de mensen om me heen morgen bij mij zijde zullen zijn.

Vorige week heeft mijn zus haar mobiel bij mij vergeten. Ik wilde haar opbellen om samen te gaan lunchen, maar ik zag haar mobiel op mijn tafel. Ze was in haar kamer niet, en op de faculteit ook niet. Ik kon mijn zus niet vinden. Dat dwong me tot een vraag: Zijn wij van de mobiele telefonen afhankelijk? Dagelijks zien we mensen die op straat of in het verkeer aan het praten of aan het sms-en zijn. Kleinere en kleinere kinderen krijgen hun eigen mobieltjes. Elke dag wordt onze interactie met andere mensen armer. Vandaag denken wij dat het onze leven zonder zo'n toestel onmogelijk is. Maar hoe konden wij 10 of 20 jaar geleden leven? Is mobieltje een echte behoefte of we alleen slachoffers van technologische ontwikkeling zijn?