Vertrouwen II

Als je van een kleine stad naar een grotere komt, waarin je niemand kent wat zou je doen? Wie zou je helpen? Wie zou je vertrouwen? Ik denk zichzelf, omdat mensen die je hier ontmoet een andere leven hebben, vrienden die ze heel hun leven kennen. Die zijn bonden die je nooit zal veranderen. Je kan je vrienden opbellen, maar op een moment voel je je als een domkop... Je voel je als je iemand maakt met je te optrekken. Misschien is dat niet zo... maar langzam stop je met je opbellen, je vrienden vregeten om je te opbellen en je te herinneren... Op dit manier endigen vriendschapen van kleuterschool... Er is geen vertrouwen meer... alleen de pijn van een vermoorde vriendschap.

Vertrouwen

Toen we klein waren, hebben ons onze ouders geleerd dat we geen vertrouwen in onbekende mensen hadden... Onbekenden...? Maar wie is onbekend? Dan waren dat de mensen die we voor de eerste keer zien... maar vandaag? Vaak heb ik het gevoel dat mensen die ik voor jaren ken gewone vremdelingen zijn. Is dat zo, omdat we ver van elkaar zijn? Maar als ik weet, leven wij in de tijd van nieuwe technologie waarin comunicatie veel makkelijker dan vroeger is. We lezen over grote vriendschapen van mensen die eeuwen vroeger aan verschilende delen van de wereld geleefd hebben en we kunnen ons niet herinneren om onze beste vriendin op te bellen. Waarom? Hebben we te veel verplichtingen? Wat mij betreft is dat geen uitspraak.