Zus

Ik was nog een baby, toen ze kwam. Ik was één en half jaar oud. En ik was jaloers op haar. Ik had aandacht van iedereen voor zichzelf alleen en opeens moet ik die delen. Maar nu vind ik normaal alles met haar te delen. In sommige situaties weet ik niet wat ik zou doen als ze niet deel van mijn leven was. Ze is mijn steun en mijn troost. Met haar kan ik tot de tranen lachen en huilen zonder zich te schamen. Ze is mijn enige echte vriend. Ze is iemand die mij nooit zal en kan verlaten, iemand die mij voor honderdste keer zal luisteren, terwijl ik over hetzefde jongetje huilt. We zijn zo verschillend en zo dezelfde. Iemand heeft gezegd dat we zo soortgelijk zijn, maar dat we die gemene eigenschappen op een verschillende manier uiten. Ze is de enige die alle rechte dingen zegt als het nodig is en zwijgt als het nodig is. Ik ben gelukkig, omdat ik met iemand zwijgen kan... Je kan alijd met iemand praten, maar moeilijk is een persoon met wie je zwijgen kan te vinden. Ze is mijn zwijgenpersoon. Ze is mijn zus.