De toekomst

Ik heb gedacht dat het leven iets anders is… Iets meer dan zoveel problemen… Toen ik klein was, kon ik niet wachten om volwassen te worden, maar nu wil ik opnieuw een kinder zijn. Volgens mij waren de volwassenen mensen die alles kon en ze hadden geen permissie nodig om iets te doen. Ik wilde allerlei dingen zijn: een lerares als mijn moeder, dan een dokterese. Op de basisschool heb ik met vreemde talen kennis gemaakt en ik dacht dat ik een tolk of zo iets kan worden, daarom heb ik me voor studies Nederlands ingeschrijven, maar nu denk ik dat dat niet zo goed oplossing was... We leven in de tijd van veranderingen, alles gaat zo snel voort en er is geen zekerheid. Als iets waar gisteren was, dan kan het morgen een onzin zijn. Ik ben bang van eenzaamheid, dat ik geen baan na de faculteit zullen vinden.
Ik heb een beetje stilte en rust nodig. Ik wil zeker zijn dat de dingen en de mensen om me heen morgen bij mij zijde zullen zijn.

Vorige week heeft mijn zus haar mobiel bij mij vergeten. Ik wilde haar opbellen om samen te gaan lunchen, maar ik zag haar mobiel op mijn tafel. Ze was in haar kamer niet, en op de faculteit ook niet. Ik kon mijn zus niet vinden. Dat dwong me tot een vraag: Zijn wij van de mobiele telefonen afhankelijk? Dagelijks zien we mensen die op straat of in het verkeer aan het praten of aan het sms-en zijn. Kleinere en kleinere kinderen krijgen hun eigen mobieltjes. Elke dag wordt onze interactie met andere mensen armer. Vandaag denken wij dat het onze leven zonder zo'n toestel onmogelijk is. Maar hoe konden wij 10 of 20 jaar geleden leven? Is mobieltje een echte behoefte of we alleen slachoffers van technologische ontwikkeling zijn?