Wanner is het genoeg?

Niemand kan de waarheid beter dan een kind kennen. Ze kunnen en weten alles, en ze zullen nooit herkennen dat ze iets niet kennen. Maar ze zijn geen leugenaars, ze zijn ambitieus... Ze weten niet hoe glibberig en onrecht de wereld is... Maar die wacht op hen, en op hun dromen... In deze wereld als je iets wil bereiken, moet je heel hardnekkig zijn. Velen vergeten wat hun doel was, en nemen alleen wat dichtbij is, wat makkelijk bereikbaar is. Maar is het een goede oplossing? Is het rechtvaardig dat alles zo hard moet zijn? Wordt het ooit makkelijker of het leven een onrechtvaardig en onvoorspeelbaar speeltje is? Als je alleen je doel wil bereiken, kan je vergeten wie je bent? Wat je nooit kan doen is vergeten die kindje die ligt in je... Die zou je altijd herinneren dat je alles kan... alles wat je moet is willen, en strijden om dat te hebben. Makkelijker kiezen nu, maar later... we kunnen niet toelaten dat “Coulda, Woulda, Shoulda” onze leven manier worden. Maar dan heb ik de indruk dat het nooit genoeg is. Ik moet altijd meer van iemand houden, een bevestiging van mijn liefde geven, werken om iets wat iemand anders wilt te bereiken en bestaan... En waar ben ik? Ben ik of heb ik vergeten dat ik ook een meisje in mij heb? En ze kan alles en ik kan alles. Genoeg.